تو نیستی که ببینی

 

تو نیستی که ببینی 

 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است

 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

هنوز پنجره باز است

تو از بلندی ایوان به باغ می نگری

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند

تمام گنجشکان

که درنبودن تو

 مرا به باد ملامت گرفته اند

ترا به نام صدا می کنند

هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج

کنار باغچه

زیر درخت ها لب حوض

درون آینه پاک آب می نگرند

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است

طنین شعر تو مگاه تو درترانه من

تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد

 نسیم روح تو در باغ بی جوانه من

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید

به روی لوح سپهر

ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام

چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم همزدنی

میان آن همه صورت ترا شناخته ام

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

 چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی

 چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست از تو می گویم

 
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار

 جواب می شنوم

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو

به روی هرچه دیرن خانه ست

غبار سربی اندوه بال گسترده است

 تو نیستی که ببینی دل رمیده من

بجز تو یاد همه چیز را رهاکرده است

غروب های غریب

 در این رواق نیاز

 
پرنده ساکت و غمگین

ستاره بیمار است

دو چشم خسته من

 در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است

تو نیستی که ببینی

 فریدون مشیری

گنجشک عاشق

پسر: دوست دارم

پسر: چه قدر تو خوبی ! کاشکی تو رو برای همیشه داشته باشم .

پسر: می خوامت برای همیشه
 
دختر یه نیم نگاه
 
پسر: چرا باور نداری دوست دارم ؟
 
دختر دلش می لرزه .

 نمی دونه باید چه کار کنه اما قلبش مثل قلب یه گنجشک که توی

دستهای یه غریبه ست می تپه.

 اما بالاخره....

دختر می خنده.

پسر قهقه می زنه.

حالا دو تایی با هم می خندند.

وای که چه قدر قشنگ صدای خنده های دو تا گنجشک عاشق.
 
دختر:راست می گی منو می خوای برای همیشه.

پسر: آره به خــدا!
 
دختر چشم هاشو رو هم می ذاره و می گه : منم می خوامت.

پسر دست دختر رو آروم تو دستاش می گیره و نوازش می کنه .

دستاشو می بوسه و یه لبخند می زنه.

قلب دختر تند تند می زنه.
 
دختر: فردا میای به دیدنم ؟؟

پسر:آره ، مگه می شه که نیامو تو رو نبینم.
 
چه روزای قشنگی دارن . خوش به حالشون.
 
دختر منتظره.
 
دختر: چرا دیر کرده همیشه که زود میومد .

 وای خدااااا کاشکی زود تر بیاد.
 
پسر سرشو میاره نزدیک سر دختر
 
پسر: سلام گلم
 
دختر بر می گرده...
 
دختر: سلام

دختر: چرا دیر کردی دل نگرونت شدم

مگه تو نمی دونی قلب من خیلی نازک زود می شکنه.

پسر: قربون اون قلب نازکت برم،

 آخ ببخشید عزیزم کارم طول کشید.

دختر: اشکال نداره عزیزم.
 
حالا اونا با هم خوش اند .

 دل در گرو دل هم دیگه چشم تو چشم هم دیگه .

توی یه روز قشنگ بهاری که نسیم بهار

 صورت آدم رو نوازش می ده....
 
پسر:اوم م م ، من یه دروغ به تو گفتم.

دختر:چی؟

پسر: منو ببخش. نباید بهت دروغ می گفتم

 از روز اول باید راستش رو می گفتم.

دختر: مگه چی گفتی؟

پسر: من...
 
دختر گوش می ده. هیچ چی نمی گه. قطره های اشک صورتشو

می پوشونه اون قدر که جز اشکای خودش دیگه هیچ چی رو نمی بینه.

با دستاش صورتشو پاک می کنه ...

اما نمی تونه نمی تونـــــــــه جلوی گریه شو بگیره.
 
پسر: اگه بخوای می تونیم فقط مثل دو تا دوست صمیمی باشیم....

دختر:من دوست دارم . من تو رو می خوام برای همیشه .

من دوست صمیمی نمی خوام.

چرا با من این کارو کردی؟ چرا از اول نگفتی ؟
 
پسر هیچ چی نمی گه تنها حرفش اینه که ...
 
پسر: یه حس خوبی نسبت به تو داشتم با خودم گفتم اگه راستشو بگم

ممکن از دستت بدم اما ...

باید بهت می گفتم.

دختر: حالا این حرفا یعنی چی ؟ یعنی می خوای من برم ؟

پسر: سکوت

دختر: باشه . هر طور تو بخوای . من حرفی ندارم. نمی خوام باعث

رنجشت بشم.

خداحافظ ، هر جا که هستی شاد باشی و سلامت.
 
حالا دختر تنهایه ، حال و روزش بد جوری خرابه.

داره سعی می کنه با خودش و عشقش کنار بیاد اما سعی نمی کنه که

عشقشو فراموش کنه.
 
دختر: اون که می دونست من و اون مال هم دیگه نیستیم پس چرا

عاشقم کرد؟

چراااااا؟

چرا دلمو با خودش برد و دیگه پس نداد.

آره، می دونم که اون حق داره که برای زندگیش آزادانه تصمیم بگیره

و من حق ندارم باعث رنجش اون بشم  چون اون خیلی خوبه .

  ولی کاشکی می دونست که چه قدر دوستش دارم.
 
 
آره، کاشکی پسر می دونست که دختر چه قدر دوستش داره . اون قدر

 که راضی شد به خاطرش پا روی قلبش بذاره.

کاش پسر می دونست که شکستن دل یه گنجشک گناه داره !!!
 
 
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

تا کرد مرا تهی و پر کرد زدوست

اجزای وجود من همه دوست گرفت

نامی است زمن بر من و باقی همه اوست

دور یا نزدیک.....

دور یا نزدیک راهش می توانی خواند

 هرچه را آغاز و پایانی است

حتی هرچه را آغاز و پایان نیست

زندگی راهی است 

 از به دنیا آمدن تامرگ

شاید مرگ هم راهی است

راهها را کوه ها و دره هایی هست 

 اما هیچ نزهتگاه دشتی نیست

هیچ رهرو را مجال سیر و گشتی نیست

هیچ راه بازگشتی نیست

بی کران تا بی کران امواج خاموش زمان جاری است

زیر پای رهروان خوناب جان جاری است

آه 

 ای که تن فرسودی و هرگز نیاسودی

هیچ آیا یک قدم دیگر توانی راند؟

هیچ آیا یک نفس دیگر توانی ماند ؟

نیمه راهی طی شد اما نیمه جانی هست

باز باید رفت تا در تن توانی هست

باز باید رفت

راه باریک و افق تاریک 

 دور یا نزدیک.....

بی تو

بی تو

نه بوی خاک نجاتم داد

نه شمارش ستاره ها تسکینم

چرا صدایم کردی

چرا؟

.

.

.

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین

پایوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خدای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دوبیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام ، کجا؟

ندیده ای مرا؟

(شعر از زنده یاد  حسین پناهی)

احمد شاملو

عشق خود فرداست ، خود همیشه است

احمد شاملو

حق با تو بود ای ستاره ی تنهایی شب های من

ماه هیچ وقت نمی تواند عاشق خوبی باشد

کسی که روزها جایش را با خورشید عوض میکند

و می رود سمت دیگر،

شاید عاشق خوبی نباشد

اما من گمان می کنم میتواند معشوق همیشگی باشد

همیشه کسی هست که آن بالا نشسته

 و ما را می بیند و توجه می کند به ما

و چه لذتی دارد که بدانی کسی هست که تو را دوست دارد ،

تو را میخواهد و تو برای او مهم هستی ،

و چه کسی بهتر و زیباتر از خدای که ما را آفریده ،

این روزها هر وقت که قدم بر می دارم روی زمین،

ناخودآگاه نگاهم به سوی آسمان پر می کشد،

و تشکر میکنم از اویی که آن بالا نشسته و مرا می بیند ،

نگرانم می شود و من دلتنگ حضورش هستم

همیشه و همه جا

این قشنگ ترین احساسی است که به من دست می دهد

وقتی که سنگینی نگاه او را کاملن روی خودم حس می کنم

آخ که لذت می برم! وصف نشدنیست این حس و حال ...!

لبخند بزن

فدا کردن جان برای معشوق یا گذشتن از معشوق

زندگی برآیند لحظه ها و خاطرات تلخ و شیرین است

 و عمر ما همانند صفحات آلبومی است

که چرخ گردون بودن یا نبودن ما را با آن ورق میزند.

 در این میان بهترین و ماندگارترین لحظه ها هنگامی است

 که با خدا بودن و با جمع بودن را تجربه کرده ایم.

زندگی تلخ و شیرین است ،

 زندگی روزگاریست پر از اندوه و شادی…

لحظات با تو بودن را هرگز از یاد نخواهم برد ،

 همیشه در آرزوی در آغوش تو بودن ،

در آرزوی نوشیدن شهد عشق از آن لبانت

 آرزوی در کنار هم بودن شب خود را سحر کرده ام

 و با فریاد و گریه نیاز خود برطرف کرده ام.

آیا روزی میشود که دست من و تو با هم ریسمانی بسازد

 که بتوان با آن به خالق خود برسیم؟

آیا از باغ من و تو نوگلی به وجود خواهد آمد ؟

آیا کسی می آید که تمام اندوه های مارا به شادی تبدیل کند ؟

ای خالق قادر و حکیم به شکرانه ی لحظات زندگی

 از تو عاجزانه می خواهم که

دو تن و یک روح را به هم برسان

 و پیوند الاهی بینمان برقرار ساز ،

پیوندی که با هیچ چیز گسسته نشود…

 .

.

.

عشق خیلی پر بهاست که من سخن از عشق بگویم ،

اما در کل این چند جمله را می نویسم ،

به عمرم عاشق ها و معشوق های زیادی را دیدم ،

 تال اینجا که فهمیدم بیشتر عشق ها از نفرت به وجود آمده

ای تو که می گویی ما عشق را زیر پا گذاشته ایم !

‌اما بدون هر کس عشق را در یک چیز می بیند ،

 عشق حتما نباید به جنس مخالف باشد ،

 یکی عشق را در خدا می بیند ،

 دیگری در گیاه ،

 دیگری در یک کوه ،

 دیگری در طبیعت و …

هر کس به یک صورت به عشق خود محبت می کند…

هر کس از عشق یک تعریفی می کند …

عشق را نمی شه توصیف کرد !‌

مانند اینکه بخواهی سرما را توصیف کنی

…

کلمه ی عشق ، 3 حرف است

 اما این 3 حرف غوغایی به پا می کند ،

 در زندگی یک فرد تغییر و تحول ایجاد می کند

و آن فرد را به فرد دیگر تبدیل می کند.

ای تو که از عشق چیزی نمی دانی !

 لطفا از عشق سخن نگو ،

 تو فرق بین دوست داشتن عشق را نمی دانی !

 آن چیز که شاید در وجود تو باشد ،

 دوست داشتن است نه عشق …

من در ذهن خود اینگونه عشق را تعریف کرده ام :

فدا کردن جان برای معشوق یا گذشتن از  معشوق

دوست واقعی

 

همه آدمها

 

 یه دوست

 

 یه رفیق دارن و همیشه با اون هست

 

شاید تا آخر عمرشون

 

 شاید هم نه ...

 

ولی میدونن که همیشه یکی هست... ولی من ...

 

 به اندازه همه دلتنگی هام

 

به اندازه همه تنهایی

 

به اندازه همه عمرم

 

دوست و رفیق دارم..

 

ولی میتونم به صراحت بگم که هیچکدومشون دوست نیستن

 

 چونکه همه اشون اگه با من هستن فقط بخاطر خودشونه

 

 بارها برام اتفاق افتاده

 

کسائی که ادعاشون میشد از همه رفیق ترن.

 

 از همه دوست ترن... از همه نارفیق تر بودن.. و فقط از دوست بودن

 

اون وقتای رو دوست هستن که خودشون بهم نیاز داشتن

 

 یا خودشون احتیاج داشتن...

 

وقتی دیگه پر شدن از همه چیز.. خیلی راحت بیخیال میشن

 

 بعدش انگار نه انگار که من رو می شناسن

 

 و آنقدر رسمی باهات برخورد می کنن که گاهی اوقات متعجب می شی

 

 از اینهمه رفیق های, نارفیق...!

....

همیشه اون آدمهای که بیشتر از همه بهشون خوبی کردم

 

 یا بیشتر از همه باهاشون بودم

 

 زودتر هم رفتن...

 

نه اینکه برام مهم باشه که الان نیستن

 

 یا اینکه هستن. ولی بود و نبودشون فرقی نمی کنه ها

 

 دارم می نویسم... که بدونم ...

 

 این دوستای من کجایی زندگی من حضور دارن

دوستای خوب من وقتی پر از دلتنگی هستن

 

 پر از تنهایی... پر از بی کسی... پر از نبودن یه همراه...

 

 پر از نبودن یه دوست دختر یا پسر تو زندگیشون...

 

 من رو می شناسن...

 

 ولی همین که جنس شون جور شد...

 

 یه رفیق تازه پیدا کردن

 

 اصلا یه حالتم نمی پرسن

 

وقتی کارشون گیر داره

 

 یا وقتی خودشون بخوان من رو می شناسن

 

 ولی وقتی همه مشکلاتشون حل شد

 

همه گرفتاری هاشون رفع شد.. دیگه حالتم نمی پرسن...

 

حالا من همه اینها رو نوشتم که به خودم بگم...

 اگه خواستم برم سینما, کوه, مسافرت, جشنواره, نمایشگاه

 و یا هر جایی دیگه به کسی نگم چونکه میدونم کسی نیست

 حتی یه دوست ساده که وقتی دلت گرفت میدونی اون هست که به حرفات گوش بده

 وقتی از نظر کاری.. به یه جایی رسیدی که فقط بخوای با کسی مشورت کنی..

 واقعا مثل یه دوست کمکت کنه...

 اگه یه شب داشتی از دلتنگی می مردی

بدونی اون دوستت هست که باهاش حرف بزنی.....! همین..!

.

.

.

باغبون خسته سکوت کرد ...

دیگه نمی خواد باغبون باشه می خواد مسافرسرزمین تنهایی باشه

یاد گل باغ اما تو ذهنش بود

 گلی که با وجود تمام مهربونیاش ،

 زیباییهاش اما خارهایی داشت که گهگاه دست باغبون رو زخمی می کرد و بی خبر بود

 که دل باغبون رو خون می کنه

 گلی که بعد از فرو کردن هر خاری به دست باغبون عذر می خواست

 و باغبونم هر بار می پذیرفت

بار آخرم باغبون پذیرفت و سکوت کرد

 اما نفهمید چی شد که گل بازعصبانی شد

 و باغبون خاموش شد و حالا می خواد که بره 

    شاید خواست گل هم همینه...

 صدای قدمهای باغبون دیگه جوون و محکم نیست ،

 حالا دیگه صدای قدماش آروم و با طمانینه هست

این اون با غبونی که روز اول وارد این باغ شد نیست

نیم نگاهی کرد به گل و او رو سپرد به خالقش و خوب می دونست که با غبون تازه در راه

در باغ رو باز کرد و شد مسافرسرزمین تنهایی

 باغبون می خواد ازدر باغ بیاد بیرون

 

اما بازم فکر گل تو ذهنش در جریانه

 

یادش اومد اون روزی که قاصدک برایش پیغوم گل رو آورده بود،

 

 یه پیغام کوتاه که قاصدک در گوش باغبان زمزمه کرد و او را در دنیای اندوه غرق کرد

 

 به باغبان بگویید که گل تاب فشار در و دیوار نداشت.

باغبون می خواد ازدر باغ بیرون بیاد

 

یک قدم تا در فاصله نداره قدم بعدی رو که برداره جا میگره اونور در ،

 

 حریمی که دیگه جزو باغ محسوب نمیشه

 

 

برداشتن این یه قدم دشوار به نظر میاد

می خواد برگرده اما نگاهی که پشت سرش میندازه می بینه گل منتظر هست

 

 منتظر رفتنش، شایدم گل تو دلش می خواد باغبونش برگرده ،

 

 شاید باغبونم می خواد برگرده اما

هرچی که هست هر دو سکوت میکنن

 

 سکوت ... سکوت ... سکوت .....

هنوز باغبون قصه چند قدمی بر نداشته اما خسته اس

 

 پاشو می گذاره اونور در

 

 بازم نگاهی می کنه به باغ ...

 

 باغ کوچکی که دنیاش بود یه زمانی و مزین بود به گلی که سعی کرده بود

 

 نه باغبونش که همدلش باشه ... باغ خاطرات...

 

خواست در باغ رو ببنده اما پشیمون شد

 

 یاد جمله گل باز افتاد که قاصدک براش پیغوم آورده بود

 

به باغبان بگویید که گل تاب فشار در و دیوار نداشت

دررو باز گذاشت تا که گل زیاد احساس دلتنگی نکنه

 

 بازم برای گل آتش دعا کرد

 

 گلی که از جنس نور بود و به لطافت نسیم اما سوزان بود همچون آتش

حالا باید قدم بعدیش رو برداره

 

زیر لب زمزمه کرد خداحافظ باغ خاطرات ناتمام باغبان

خداحافظ گل آتش

 

 ونگاهی کرد به راه

 

راه سکوت

 

راه سرزمین تنهایی

 

حالا دیگه باغبون از در گذشت

 

 یه نگاه انداخت به آسمون.

 

 همون آسمونی ابی که وقتی خسته می شد

 

 نگاهشو می دوخت بهش و از لابلای برگای درختای باغ یه دل سیر نگاش  می کرد

 

 اینجا اما آسمون رو نمی بایست از لابلای برگا ورانداز کنه

 

اصلا مثل اینکه اینجا آسمونش وسیعتر بود

 

باغبون یاد قاصدکی افتاد که براش پیغوم آورده بود

 

 یه باغبون تازه به زودی برای گل میرسه

 

شایدم گل به واسطه یه قاصدک تازه نفس تا حالا برای باغبونای دیگه پیغوم فرستاده باشه

یه باغبون تازه

 

باغبون وقتی این خبرو شنید یه غم عجیبی رو دلش نشست

 

 اما بعد با خودش فکر کرد که این به نفع گل هست ،

 

 مگر غیر از این بود که باغبون می خواست گل شاداب باشه و مملو از طراوت و زیبایی

 

 مگر غیر از این بود که همه جماعت باغبونا دوستدار گلا هستن پس آروم آروم دعا کرد

 

 دعا کرد که یه باغبون خوب برای گل آتش برسه ،

 

 باغبونی که به گل برای شکفتنش کمک کنه

 

وبعد با صدای آرومی برای خودش خوند

 
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

بگذار گل آتش باشد از آن باغبان تازه وارد .

چه دشت وسیعی

اینجا حتی پرنده هم پر نمیزنه

 

اینجا فقط باغبون هست و آسمون

 

باغبون هست و باد

 

باغبون هست و سکوت

 

 باغبون هست و خدا

 

 از اینجا به بعد باغبون دیروز میشه مسافر امروز

توسکوت میشه خدا روبهتر حس کرد

 

شاید سفر به دیار تنهایی هم جزوی از زندگی مسافراست

 

سفری که تنها خودش هست و خودش

با خودش گفت مسافر: معلوم نیست چقدر این سفر طول بکشه

 

 شاید کم ، شاید زیاد ، شاید تا به پایان عمر

اما هر چی که باشه مهم همین مسیره 

 

 مسیری که از مقصد مهمتره 

 

مسیری که خیلی چیزا می تونه بهت یاد بده

 

مسیری که می خواست دلش رو بسپاره به خدا

 

 نزدیک غروب بود ، خورشید خانم آروم آروم داشت غروب می کرد

 

و مسافر آروم آروم همچون رودی بی صدا جاری می شد به همان سمتی که

 

او غروب می کرد ....

( دوست واقعی )

 تو دوست واقعی ات را زمانی پیدا میکنی که لحظه ی تلخی را پشت سر خواهی گذاشت.

 

آن روز تو می فهمی که چه کسی پاسخ محبتت را خواهد داد.

 

چه کسی در مقابل چشمان تارت دراین لحظه ی تلخ بی ادعا و مهربان دستت را خواهد فشرد.

 

 تو میتوانی معنای وفا را که مدتها برایت علامت سوال مبهمی بود دریابی.

 

 در همان روزست که از پشت کلامش مفهوم دوستی را میفهمی.

 

 و هزار ویک معنای جدید می یابی.

 

 جستجوی تو انگاه پایان خواهد گرفت که در می یابی

 

او همان کسی است که نه تنها در لحظات شکست تو لبخند نمیزند

 

بلکه در این لحظه ی دریغ فقط اوست که میتوانی در کنارش احساس ارامش کنی





خالی که میشی، حس میکنی رسیدی به جائی که همه چیز یه جور دیگه است.

 

 هیچ چیز این دنیا با معیار های تو جور در نمی آد ،

 

 پس دیگه چه فرقی میکنه که کجای کار باشی؟

 

 اصلا بقیهء زندگی چطوری سپری بشه ویا اصلا نشه، چه تفاوتی برات داره؟

 

 وقتی که می بینی تمام باورهای متبلور انسانی ات ،

 

 با یک رفتار پلشت به هم می ریزه، دیگه دنبال بقیهء ماجرا نیستی.

 

 فقط دلت از این می سوزه که این همه احساس، اون هم از نوع داغش!،

 

 خرج طرف کردی که دست آخر هم بهت بگن که اشتباه کردی .!!!؟

آدم ها تو شکار لحظه ها متفاوت عمل میکنند.

 

 بعضی ها آنقدر بلندند که برای رسیدن بهشون باید

 

 تمام نبردبون های دنیا را به هم وصل کنی!

 

،تازه وقتی که می خواهی بری به طرفشون ،

 

متوجه میشی که می ترسی از این که وسط راه پرت بشی

 

 توی یک برهوت وبا مخ بیای روی زمین،

 

 اینه که از خودت میپرسی،:

 

راستی اگر بخواهی یک لحظه از شکار های زندگی خودت را انتخاب کنی،

 

 دست روی کدوم لحظه میگذاری؟

 

 یعنی آبی ترین لحظهء زندگیت کدوم لحظه است؟

تمام گذشته ات را ورق می زنی، پر از لحظه های سپید و سیاه، لحظه های گنگ انتظار ،

 

 لحظه های داغ وپر التهاب بیقراری، دلتنگی، افسرده گی،

 

 خاموشی، سکوت، تاسف، اشک، لبخند!،

 

 سوختن ، ترسیدن، له شدن، خراب شدن!

 

، آواره شدن، وحشت کردن، لبریز شدن از عشق، از محبت،

 

و ابری شدن و هی باریدن تو شوره زار بی انتهای زندگی…

مگر میشه زندگی پر ماجرا داشته باشی و دلت برای یکی از اون لحظه ها تنگ نشه؟

 

 بی اختیار پاسخ به خودت میدی که: نه نمی شه…؟!!

 

 این همه احساس بالاخره یه جائی برای اعتماد کردن درش پیدا نمی شه؟

 

 اما خوب که فکر میکنی می بینی که نه…؟!!!

 

اینجاست که با خودت میگی : اگه راستش را بخواهی دلت برای حتی یک دقیقه

 

 از اون لحظه ها هم تنگ نشده.

 

 نه اینکه کل زندگی گذشته ات را رد کنی نه ، چرا پرت وپلا میگی؟

 

 چرا این همه پلشت فکر میکنی؟

 

بعد با خودت می اندیشی که روی صحبتت با لحظه های گیج

 

از آدم هائی است که خیال میکردی دوستت دارند . …!!!

 

و تصورت این بود که اونها بهترین دوستانت هستند!!،

 

 اشکت در می آد از اینکه این همه اعتماد حتی یه دفعه هم جواب نداده باشه،

 

 ولی آخه مگر میشه؟

 

 بعد به خودت میگی : حالا که شده!!،

 

 حتما یه جای کار ایراد داره، یه جای قضیه لنگ می زنه،

 

 اما به خودت که رجوع میکنی ،

 

 نقطهء سیاهی نمی بینی، تمام عمرت به غیر از اونجاهائی که دیگه نفهمیدی،

 

 یا بیشتر از اون درک نکردی، یک رنگ بودی؟!!!،

 

‌آخه همیشه از خودت پرسیدی :

 

 مگر برای درست زندگی کردن به غیر از این( یک رنگی )

 

که تو می شناسی،رنگ دیگه ای هم هست ؟

 

 اما خوب که نگاه میکنی می بینی که بعله!!!،

 

 بیشترین رنگ های موجود دنیا سیاست…!!!

یعنی آدم های زیادی هستند که دوست دارند مثل شب کور توی شب شکار کنند.

 

از پشت پنجرهء سیاه شب به زندگی دیگران نگاه کنند.

 

 آخه فقط توی شبه که بدون دغدغه توی چشمات نگاه می کنند،

 

 و بهت راحت دروغ میگند.!!!

 

 اما تو که از تمام رنگ های تیره نفرت داری به جز (ابی تیره)،

 

 پس با تو چرا اینطوری رفتار میکنند؟

 

 جوابی نمیگیری، باخودت میگی باید نوع دیگری رفتار کنی،

 

 یعنی درست مثل خودشون.

 

بعد بلافاصله به خودت نهیب می زنی: ای احمق!!!

 

پس در اون صورت چه فرقی بین تو ودیگران وجود داره؟

 

 باز به خودت برمیگردی و میبینی که نه ، تو یه جور دیگه ای هستی…؟!!!

وقتی این جوری حرف می زنی شاید خیال کنند که تو خودت را منزه و پاک میدونی؟

 

 و یعنی هیچ عیب و نقصی نداری،!!؟

 

 اگر اینطوری باشه که پس معصومی؟!،

 

 پس بیگناهی، بی اشتباهی؟،

 

 اما نه به خدا، تو باورت شده که انسانی،

 

 یه انسان با معیارهای ریزو درشت سبز و آبی دوست داشتن،

 

عشق ورزیدن، محبت کردن،وسوختن برای روشن کردن دیگران،

 

حالا اگر کمتر جواب گرفتی، یا اگر گاهی احساس میکنی که جواب نمی ده،

 

 پس عیب از تو نبوده!!،

 

 حتی هرگز این تصور را نداشتی که دیگران تورا نمی فهمند،

 

 چون اگر واقعیت داشته باشی ،

 

 مگر میشه که واقعیت شناخته نشه؟

 

حتی اگر حقیقت برای مدتی پشت ابرهای سیاه صحنه سازی و مصلحت گرائی دیگران

 

 پنهان بشه…...... 

 

 ولی حیف که  دیگه ماسک زشتی زده دیگه اعتماد نمیکنه

ماسک زده که زشت بشه بد به نظر بیاد

چرا زندگی ما تکراری است

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یک بیت ته قافیـــــه ها خواهم مــــــــرد

تـــــو که رفتی همه ثانیه هـــا سایه شدنـــد

سایه در سایه آن ثانیه ها خـــواهم مــــــرد

شعله هــا بی تو زبـــی رنگی دریــــا گفـتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گـــــم شدم در قـــدم دوری چشمان بهــــــار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد!
 

عبرت چه واژه زیبا اما غریبی است !

شنیدم آنان که از گذشته خود عبرت نمی گیرند

چاره ای جز تکرار آن ندارند

و آنجا بود که فهمیدم

چرا زندگی ما تکراری است .
 

ستاره خاموش

آری 

   من آن ستاره ام، که فراموش گشته ام

  و بی طلوع گرم تو در زندگانیم    

خاموش گشته ام

 

چی شد اون همه احساس

اینو هرگز نمی دونم

دیگه بسمه شکستن

نمی خوام عاشق بمونم