عشق، یک حماقت شجاعانه است!
چوبه های دار را همیشه ،
محکمترازمعبدهای رازآلود میسازند .
تا یادمان باشد که فرصت ها همیشه به آدمی روی نمی کنند
.و رفتن ، همیشه نزدیک است.
نزدیکتر ازمن به تو،
وقتی میخواهم تو را مهمان واژه های دوستانه ام کنم.
فرصتها همیشگی نیستند.
نمی شود کسی را از خود رنجاند،
آنگاه بعد ها که پشیمانی به ما روی آورد ،
انتظارداشته باشیم درمزرعه دلی که شکسته ایم
شکوفه های گیلاس زندگی رادر تابلوی بهاربه تماشا بنشینیم.
می خوام بگم دوست دارم
اما چشام بارونیه
سهم نداشتنت برام
سیاهیه ، ویرونیه
دلم میخواد شبای غم
کنارچشمات بشینم
از آسمون آرزو
گلای عشق و بچینم
دلم میخواد پنجره رو
تا سقف رویا وا کنم
هی تو چشای ناز تو
نگا ، نگا ، نگا کنم
تنگی دلتنگی ها مو
یکی یکی برات بگم
تو سختی های زندگی
خودم هواخواهت بشم
می خوام بگم دوست دارم
اما چشام بارونیه
قسمت این نبود نات
سیاهیه، ویرونیه
درهای دوستی هر صد هزارسال یکبار بروی آدمیان گشوده می شوند.
وهرروز،
شاید همان روز صد هزارسال بعد باشد.
نباید فرصتها را حتی به همین چند لحظه دیگر واگذارکرد.
لذت هرچیزی مال همان لحظه است.
حسرتها خزان می کنند ما را.
تخم تردید اگردرزمین دوستی هامان جان بگیرند، جانمان را می گیرند.
و جا را برای زندگی تنگ می کنند.
آفتاب نگاهت
روشنای کهکشان تنهایی من است
شک ،
در من پایان می گیرد
آنگاه که لبخند می زنی به رویم
امید،
در من جان می دمد
آنگاه که
گوشی صبورمی شوی
برای گفته ها و ناگفته هایم
همپای دردها و
دریغ هایم می شوی
تا مباد از خود واپس بمانم
همتای من اگر تو
تا ابد
چله نشین شادی های
بی پایان خواهم بود
با تو
به هر چه آفتاب اقتدا می کنم
این همه نجابت
دریغ است که
در حصار حسادت من اسیر بماند
تابنده باش
آنچنانکه که بوده و هستی
نه برای من
برای همه کسانی که
برای رسیدن به امیدهاشان
به آفتابی چون تو نیاز دارند ؛
صادق و صمیمی و پاک
هیچ کسی دوبارعاشق نمی شود.
عشق تنها یکبار برآدمی نزول می کند.
و دریافتن آن لحظه تاریخی است که مارا به پلهای سعادت نزدیک می گرداند.
وگرنه آدمی، بی عشق تکرارحادثه ای خسته کننده است.
نمایشی بی مفهوم است ،
که حتی نمی شود با آن، اوقات فراغتمان را پر کنیم.
گاهی شبا فکر می کنم
چرا ازم دل بریدی
چی شد که بی خبریه روز
از دل من پر کشیدی
گاهی شبا که نیستی تو
چشامو بارون می گیره
وقتی که نیستی پیش من
طفلکی این دل می میره .....
تو آسمون زندگی م
آبی بی نهایتی
برای عاشق شدنم
بهانه ی یه فرصتی ....
گاهی شبا فکر می کنم
میشه که مال من باشی
برای پرکشیدنام
میشه که بال من باشی
گاهی شبا که نیستی تو
چشامو بارون می گیره
کاش بدونی که این دلم
از غم دوریت می میره
عشق وسیله ای برای خوب زندگی کردن نیست.
بلکه خوب زندگی کردن است.
خوش بودن درزندگی دلیل خوب زندگی کردن نیست.
کشتی عشق اگرچه در دریای اندوه شناور است .
اما این دریا از جنس آبهای مجهول و عمیق نیست.
از جنس مهربانی ابر است برای زمین خشک.
عشق ، بیابانی با مارهای گزنده و خزنده های ترسناک نیست.
آبی است واقعی ،درسراب گمراهی آدمی،
درصحرای بی آبادی نمی دانم ها.
وعشق، یک حماقت شجاعانه است!.
وقتی که ...
نه وقتی اومدی کسی فهمید و نه وفتی رفتی !
نمی دونی توی دلم چه غوغایی به پا شد.
هم وقت اومدنت و هم ...
رفتی یا بهتر بگم رفتم
آره رفتم به احترام تو
به خاطر تو
به عشق تو
مثل وقتی که دل نوشته هامو
حرفامو،سکوتمو،غوغای دلمو
اینجا نوشتم،
همش واسه تو بود
به عشق تو بود
هرچند نخوندی
شایدم خوندی و واست .... رفتم! رفتم تا فراموش کنم ولی ای کاش چون همگان فراموش کار بودم و تو هم فراموش شدنی !
اما افسوس و صد افسوس!
که نه من فراموش کارم و
نه توفراموش شدنی !
رفتم غافل از اینکه دلم هنوز در حسرت
به آغوش کشیدنت،
بوسیدنت و
حتی بوییدنت مانده است !
تو همه را دوست داری...
بیادم باش بیادتم
در زمانی که وفا قصه برف زمستان است
جاری است به چه کسی بایدگفت با توانسانم
چشمم در انتظار تو تار شد نیامدی سالی گذشت
ای کاش مردم مثل شب یلدا تا صبح بیدار می ماندند
فرقی نمی کند گودال آب کوچکی باشی یا دریای بیکران...
" تا بدان رسید دانش من, تا همی که بدانم نا دانم"
(( حکیم ابو علی سینا ))
زندگی
زندگی چون کودکی تنهاست:
ساده وغمناک!،
اشک سردی همچون مروارید
میدود در جام چشمانش،
میچکد بر خاک،
سادگی در چهره اش پیداست!
گاه یک لبخند
میدمد در اسمان گونه هایش گرم،
می شکوفد در بنا گوشش
غنچه آزرم.
گاه ابر تیره اندوه
بر جبینش میگشد دامن
سر فرو می اورد نا شاد،
چون نهاهی نرمو نازک تن
در گذار باد
زندگی زیباست:
ساده و مغموم،
چون غزالی در کنار چشمه ای،در خلوت جنگل
مانده از دیدار جفت گمشده محروم
دیده اش از انتظاری جاودان لبریز
در بهاری سرد
مرغ زیبایی نشسته شادمان بر شاخه اندوه
سادگی افتاده همچون شبنمی از دیده مهتاب
در سکون حیرتی خاموش
بر عقیق بوته اعجاب
زندگی چون کودکی تنهاست:
ساده وغمناک،
زندگی زیباست
زندگی شگفت انگیز الهام بخش
In life, go straight and turn right.. always and in all ways.
شکسته
درکناراین ساحل آرام
درجوار سنگی رخام
زیرسایه آن درخت خاک فام
جوانکی محکوم به تبعید، از کام
خسته ، رسته ، گسسته وشکسته
رمیده ،خمیده ، بریده و درمانده
خسته زبودن رسته ز آدم گسسته ز جمع شکسته ز غم
رمیده از نامردمان خمیده ز ناکامی ایام بریده ز هجران درمانده از این بازی نافرجام
عشق
بی اینکه بفهمی بر از خاطرست.
.عشق یعنی انتظار و انتظار عشق یعنی هر چه بینی عکس یار
عشق یعنی شب نخفتن تا سحر عشق یعنی سجده ها با چشم تر
عشق یعنی دیده بر در دوختن عشق یعنی از فراقش سوختن
عشق یعنی سر به در آویختن عشق یعنی اشک حسرت ریختن
عشق یعنی لحظه های ناب ناب عشق یعنی لحظه های التهاب
عشق یعنی بنده فرمان شدن عشق یعنی تا ابد رسوا شدن
عشق یعنی گم شدن در کوی دوست عشق یعنی هر چه در دل آرزوست
عشق یعنی یک تیمم یک نماز عشق یعنی عالمی راز و نیاز
عشق یعنی یک تبسم یک نگاه عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه
عشق یعنی سوختن یا ساختن عشق یعنی زندگی را باختن
عشق یعنی همچو من شیدا شدن عشق یعنی قطره و در یا شدن
عشق یعنی پیش محبوبت بمیر عشق یعنی از رضایش عمر گیر
عشق یعنی زندگی را بندگی عشق یعنی بندگی آزادگی
عشق شاه کلیدی است که تمام دهلیزهای قلب را میگشاید "ایوانز"
نیک بخت ترین مردم کسی است که کردار به سخاوت بیاراید و گفتار به راستی "بو علی سینا"
عقل هزار چشم دارد و عشق فقط یک چشم ولی وقتی که عشق میمیرد نور زندگی از بین میرود.
آن قدر قوی باش تا هر روز با زندگی روبه رو شوی.
ما همان میشویم که تمام روز به آن می اندیشیم. " نایتینگل"
هیچ چیز نمی تواند بر عشق حکومت کند، بلکه این عشق است که حاکم بر همه چیز است. " لافونتن"
کسی که فکر میکند روزی عشق از بین میرود ، عاشق واقعی نیست.
خوشبختی کیفیت ذهنی است که اندیشه از آن لذت میبرد. "ماکسول مالتز"
.عشق یک تنفس آسمانی از هوای بهشت است.
آدمی دایره نیست که یک کانون داشته باشد، بیضی است و دارای دو
کانون، یک کانونش افعال است و کانون دیگرش افکار.
خدا منتهای عظمت عالم خلقت است، عشق منتهای عظمت آدمی.
وقتی که قلب خشک شود، چشم نیز خشک می شود.
دوست داشتن یک موجود ، شفاف کردن اوست
.
عشق از گیاه عشقه گرفته شده است عشقه
گیاهی است که به دور درخت می پیچد و از عصاره درخت می نوشد اما درخت با پژمرده شدن ان گیاه نیز نابود می شود و عشق در عرفان یعنی گذشتن از من برای رسیدن به خود
من به تو محتاجم
