X
تبلیغات
رایتل

تنها برای تو می نویسم
لیلی و مجنون قسمت اول :



در روزگارانی دور در قبیله ای از دیار عرب به نام قبیله عامریان رییس قبیله که
 
مردی کریم و بخشنده و بزرگوار بود و به دستگیری بینوایان و مستمندان

مشهور، به همراه همسر زیبا و مهربانش زندگی شاد و آرام و راحتی داشتند.
 
اما چیزی مثل یک تندباد حادثه آرامش زندگی آنها را تهدید می کرد. چیزی که

سبب طعنه حسودان و ریشخند نامردمان شده بود. رییس قبیله فرزندی

نداشت. و برای عرب نداشتن فرزند پسر، حکم مرگ است و سرشکستگی...

رییس قبیله همیشه دست طلب به درگاه خدا بر می داشت و پس از حمد و
 
سپاس نعمتهای او، عاجزانه درخواست فرزندی می کرد...

دعاها و درخواستهای این زوج بدانجا رسید که خداوند آنها را صاحب فرزندی

پسر کردید. در سحرگاه یک روز زیبای بهاری صدای گریه نوزادی، اشک شوق را
 
بر چشمان رییس قبیله – که دیگر گرد میانسالی بر چهره اش نشسته بود –

جاری کرد:
ایزد به تضرعی که شاید *** دادش پسری چنانکه باید

سید عامری – رییس قبیله – به میمنت چنین میلادی در خزانه بخشش را باز
 
کرد و جشنی مفصل ترتیب داد.

نهایت دقت و وسواس در نگهداری کودک بعمل آمد، بهترین دایگان، مناسب

ترین لباسها و خوراکها برای کودک دردانه فراهم گردید. زیبایی صورت کودک هر
 
بیننده ای را مسحور خویش می کرد. نام کودک را؛ قیس؛ نهادند، قیس ابن
 
عامری روزها و ماهها گذشت و قیس در پناه تعلیمات و توجهات پدر بزرگتر و

رشیدتر می شد. در سن 10 سالگی به چنان کمال و جمالی رسید که یگانه
 
قبایل اعراب لقب گرفت:

هر کس که رخش ز دور دیدی *** بادی ز دعا بر او دمیدی

شد چشم پدر به روی او شاد *** از خانه به مکتبش فرستاد

در مکتبخانه گروهی از پسران و دختران، همدرس و همکلاس قیس بودند. در

این میان دختری از قبیله مجاور هم در کلاس مشغول تحصیل بود. نورسیده

دختری که تا انتهای داستان همراه او خواهیم بود:

آفت نرسیده دختری خوب *** چون عقل به نام نیک منسوب

محجوبه بیت زندگانی *** شه بیت قصیده جوانی

دختری که هوش و حواس از سر هر پسری می ربود. دختری که؛ قیس؛ نیز
 
گه گداری از زیر چشمان پرنفوذش نگاهی از هواخواهی به او می انداخت و در
 
همان سن کم شیفته زیبایی و مهربانیش شده بود. دختری به نام؛ لیلی؛

در هر دلی از هواش میلی *** گیسوش چو لیل و نام لیلی

از دلداریی که قیس دیدش *** دل داد و به مهر دل خریدش

او نیز هوای قیس می جست *** در سینه هر دو مهر می رست

زان پس درس و مکتب بهانه ای بود برای دیدار، برای حضور و برای همنفسی.
 
نو باوگان دیگر به نام درس و مدرسه فریاد سر می دادند و خروش قیس و

لیلی برای همدیگر بود. هر روز لیلی با چهره ای آمیخته به رنگ عشق و

طنازی و قیس با قدمهایی مردانه و نیازمندانه فقط به آرزوی دیدار هم قدم به

راه مکتب می گذاشتند. تا جایی که علیرغم مراقبتهای این دو، احوالات آنها
 
بگونه ای نبود که مانع افشای سر نهانیشان شود:

عشق آمد و کرد خانه خالی *** برداشته تیغ لاابالی

غم داد و دل از کنارشان برد *** وز دلشدگی قرارشان برد

این پرده دریده شد ز هر سوی *** وان راز شنیده شد به هر کوی

کردند شکیب تا بکوشند *** وان عشق برهنه را بپوشند

در عشق شکیب کی کند سود *** خورشید به گل نشاید اندود

تصمیم گرفتند زمانی با عدم توجه ظاهری به هم آتش این عشق را که در زبان
 
مردم افتاده بود خاموش کنند اما هر دو پس از مدتی کوتاه صبر و قرار از کف

می دادند، نگاههای آندو که به هم می افتاد هر چه راز بود از پرده برون

می افتاد. بقول سعدی:

سخن عشق تو بی آنکه بر آید بزبانم

رنگ رخساره خبر می دهد از سر نهانم

این ابراز عشق و علاقه اگر چه از طرف لیلی به سبب دختر بودنش با وسواس
 
و مراقبت بیشتری اعلام می شد اما قیس کسی نبود که قادر به پرده پوشی
 
باشد، کار بدانجا رسید که قیس را؛ مجنون؛ نامیدند:

یکباره دلش ز پا در افتاد *** هم خیک درید و هم خر افتاد

و آنان که نیوفتاده بودند *** مجنون لقبش نهاده بودند


این آوای عاشقی چنان گسترده شد که تصمیم گرفتند این دو را – که

جوانانی بالغ شده بودند – از هم جدا کنند.افتراقی که آتش عشق را در دل
 
آنان شعله ورتر ساخت. لیلی در گوشه تنهایی خود اشک می ریخت و مجنون
 
آواره کوچه ها شده بود و اشکریزان سرود عاشقی می خواند. کودکان به

دنبال او راه می افتادند؛ مجنون مجنون؛ می کردند و گروهی سنگش

 می زدند:
ا

او می شد و می زدند هر کس *** مجنون مجنون ز پیش و از پس

ادامه دارد.....

[ چهارشنبه 24 فروردین‌ماه سال 1384 ] [ 09:48 ب.ظ ] [ دختری که هیچ کس و جز تو نداره ] [ نظرات (0) ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

لینک دوستان
آرشیو مطالب
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 765707